امروز دیگه این دل مرد

از بس که سکوت کرد آخرش از غصه دق کرد و مرد

از بس که همه چی دید و حرفی نزد از بس که انتظار کشید

دیگه مرد .........

همیشه خدافظی برام سخت ترین کار بوده ..

همه کاری  میکردم تا به خدافظی نرسم .

هر کاری که فکرشو بکنی اما ایندفه دیگه نمیشه کاری کرد . واقعا نمیشه ...! بـــاید برم. کاریشم نمیشه کرد.

اونایی که تو یاهو یا هر جای دیگه باهام ارتباط داشتن .... شرمنده همتونم . چرا دروغ بگم اونجا هم دیگه نمیام...

منتظــــــــــــــــرم نباشیــــــــــــــــــن ..

دیگه سعید نیست که از انرژی منفیش حالتون بد بشه . دیگه کسی به اسم غریبه تنها وجود نداره ...

دیگه تو وبلاگتون به اسم تنها کسی رو نمیبینین...

دیگه تا با آدیتون میاین بالا چراغ منو روشن نمیبینین ...دیگه کسی نیس که بیادو با حرفاش شمارو غمگین کنه...

آهای کسایی که بهم میگین عاشق نبودم . حق با شماس من باختــــــــم...!

برین حال کنین...

اما دوستای عزیزم می خوام یک چیزی بگم بعنوان برادر کوچیکتون

من چهارتا وبلاگ داشتم 2 تویی میهن بلاگ و 2 تا هم تویی بلگفا

همشون هم عاشقونه بود همشون هم از درد تنهایی و از عشق می گفتم

اما ایندفه می خوام تجربه خودم را از این همه نوشته بگم

می خوام بگم که :

نه اینکه عاشق نشید ، نه ، بشید اما

اینو بدونید که عاشق کسی بشید که ارزش عاشق شدن رو داشته باشه

و همیشه سعی کنید آغاز کسی باشید که بدونید اون پایان شماست

میگن عاشق لجبازه یعنی اینکه واسی رسیدن به عشقش به هر کاری دست میزنه و

از همه چی میگذره ، از همه چی

و اینکه عشق برای هر آدمی یکبار اتفاق می افته

و اگر دوباره عاشق شدید اینو خوب بدونید که این عشق نیست

و و و و و آخرین حرف من اینه که تا می تونید دل بشکنید

آخه تویی این دنیا چیزی که زیاده دله ، بی خیال کی به کیه

شوخی کردم ، اما این شوخی آخر من تمام حرفامو در بر می گیره

یادتون باشه دلی که شکست دیگه شکست

و قابل تعمیر هم نیست

شرمنده سرتون رو درد آوردم

پس دیگه ...

خوبی بدی به بزرگی خودتون ببخشین...

خواهشا نگین بی معرفت بودم...

این وبلاگم در همینجا به پایان کارش رسید

از اینکه انرژی منفی منتقل میکردم شرمنده ....!

واسم دعا کنید ...........

پــــــــــــایــــــــــان

دیگه خسته شدم

دیگه خسته شدم... طاقتم سر اومده ... فقط دعا کنین هر چه زودتر از این دنیا برم که

دیگه نمیتونم تحل کنم ...

این روزگا ر به ما که وفا نکرد ایشالا واسه شما خوب باشه ...!

دوس داشتم یه شعر اینجا بزارم . اما هر کاری میکنم شعری که به روحیه الانم بخوره پیدا نمی کنم...!

ديگر نمي خواهم صداي ملامت رااز حنجره ي شقايق هاي وحشي بشنوم
من تو را مي خواهم.من دست سبز تو را براي شکوفايي گل هاي وجودم مي خواهم
بيا که اشکهايم بهانه ي تو را مي گيرند
بيا که پريان احساسم پرواز را فراموش کرده اند
بيا که حوريان اشکهايم قسم خورده اند که راه قدم هايت را نمناک سازند

گفتم دوستت دارم و دوستت دارم و دوستت دارم و اشک از چشمانم سرازير شد و باز
چيزي نگفتي و به جاي سکوت اين بار تو نيز مانند من اشک ريختي...

و در پايان:

 بردن اسم تو از ياد کاريه که خيلي سخته

دل تو نقش يه قلبه که تو اغوش درخته

اگرنمي توانم هميشه مال تو باشم
اجازه بده گاهي زماني ازان تو باشم
اگرنمي توانم گاهي زماني ازان تو باشم
بگذار هروقت تو مي گويي كنار تو باشم
اگرنمي توانم دوست خوب وپاك تو باشم
اجازه بده دوست پست و كثيف تو باشم
اگرنمي توانم عشق راستين تو باشم
بگذارباعث سرگرمي تو باشم
اما مرا اينطوري ترك نكن
بگذار در زندگي تو دست كم چيزي باشم

يادته يه روزي بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون که نکنه نامردي اشک هاتو ببينه و بهت بخنده  ...  گفتم اگه بارون نيومد چي؟؟  گفتي اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره ... گفتم يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار ... گفتي به چَشم ... حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره ... و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي ... (سخته يکي بهت بگه ستاره شو ببينمت .. بعد يه کم  که بگذره بگه ديگه نيا ببينمت)  نه؟

خدایا عاشقش هستم خدا دستم به دامانت

مگیر او را دگر از من که می گیرم گریبانت

دیشب پیش تو آمده بودم

با چشمهای گریان

تا بگویم دوست دارم

تابگویم کودکم

تا بگویم عاشقم

تا بگویم مشکلم

ولی چرا

چرا جوابی ندادی

میدانم دوستم داری

می نشینم پشت درت

رخ نهم بر خاک درت

تا خاک شوم در گذرت

تا که آرام نشینم در قدمت

قلبم يخ كرده ... مغزم قفل كرده .... چيزي كه دلم بخواد
و در موردش بنويسم گم شده
.... از عشق بگم .... از انتظار... از درد جدايي ....
از نارفيقي ... از بي وفايي ....
نمي دونم .... نمي دونم ... هيچ كدوم از اينا ارومم نمي كنه ..
ديگه هيچ كدوم از اينا برام معني نداره ....
اصلا چه فايده داشت
اين نوشتنها و گفتن ها .. اينهمه از عشق و دوستي ، نوشتم چي شد
به كجا رسيدم ..... اوني كه بايد مي فهميد، نفهميد .....
اوني كه بايد رسم وفا ياد مي گرفت
نگرفت .... ديگه به هيچي اعتماد ندارم .....
تمام كتابهاي شعرمو زير و رو كردم ..... هيچ كدومش
نمي تونن حال دلمو بگه ....
تمام باورامو ازم گرفت .... وقتي صفحه هاي
تقويمم رو ورق مي زنم...
وقتي بارون مياد ..
وقتي ساعت 8 صبح مي شه ...
وقتي .... تمام خاطره ها مثل فيلم جلو چشمام به حرکت در می ياد ...
چقدر عذاب اوره
كه بخواي براي كسي يار باشي همدم باشي از
همه مهمتر رفيق باشي ... اما
اون به جاي همه اينا تو رو بشكنه ... خوردت كنه....
ديگه چي برات مي مونه كه
بخواي از اون بنويسي ... دلم مي خواد برم ...
برم يه سفر دور و دراز ... جايي كه ديگه هيچكسي دلمو نشكونه ....
ديگه با قلبم،احساسم و باورام بازي نكنه ...
جايي كه ادمهاش معرفت داشته باشن ...
جايي كه قدر همو بدونن ...
يه ناكجاآباد

تو مرا مثل خاطره اي فراموش كردي

و من تو را مثل خاطره اي به ياد سپردم

آخه:

اين رسم توست كه خاطره ها رو فراموش كني

ولي من عادت كردم به اونا دل ببندم و باهاشون زندگي كنم

ازم پرسيد منو بيشتر دوست داري يا زندگي تو؟ خوب منم راستش رو گفتم،

گفنم زندگيمو!

ازم نپرسيد چرا؛ گريه كرد و رفت اما نمي دونست كه اون خودش زندگيمه!

ولنتاين همتون مبارک

امیدوارم که به عشق خودتون برسید

باورم نمي شود تو از من گذشته باشي

باورم نمي شود تو رفته باشي

صداي گريه ي من تو را راضي نكرد

قطره قطره ي اشكم دل سنگ را سوزاند

ولي دل تو را نرم نكرد

باورم نمي شود كه حتي پشت سرت را هم نگاه نكردي

باورم نمي شود كه فريادم را نشنيده باشي

باورم نمي شود كه رفته باشي

من هنوز نا باورم

ولي ياد گرفتم كه عاشق نباشم

ياد گرفتم دل شكستن را

ياد گرفتم سنگ شدن را

پس مي شكنم قلب هاي عاشق را

قلب من ديگر از گوشت و خون نيست

قلب من از سرب است

وجودم شعله ور از آتش نفرت

كه مي سوزاند جان ها را

حال باور مي كنم مرگ تورا

زيرا باور كردم مرگ قلبم را

مرگ قلبم را

و روي سنگ قبرم نوشتم شعر تو را

نگاه

فقط کردم به چشمانت نگاهی

نکردم من در این دنیا گناهی

گناهم اگر باشد نگاهم

مجازاتم بکن هر طور که خواهی

دل من يه روز به دريا زد و رفت
پشت پا به رسم دنيا زد و رفت